Olifantenpaadjes

Nog niet eerder had ik van ‘olifantenpaadjes’ gehoord tot ik Maarten ’t Hart dolenthousiast bij DWDD erover hoorde praten. Op de site van het fotoboek dat erover is uitgekomen lees ik wat uitleg. Olifanten zijn zo kolossaal dat ze zonder meer de kortste weg van A naar B kunnen nemen door de jungle met een uitgesleten spoor als gevolg. We hebben dus 1)een kolossale maker, die 2)een spoor van slijtage achterlaat aan een door 3)een medemens bedachte optimale omgeving om 4)makkelijk B te bereiken. Verrast door het feit dat je over zulke in mijn ogen lelijke paadjes een boek kan maken en ook nog zo’n enthousiast verhaal kan vertellen, bleef het fenomeen in gedachte. En ik zie veel olifantenpaadjes. Heel veel. En veel slijtage. En die kolossale massa als boosdoener. En de spontaniteit van de eerste ‘olifanten’ als oplossing.

Kennelijk bedenkt iemand een mooi pad, dat esthetisch in de omgeving past. Dat pad wordt aangelegd, blijkt niet praktisch en de massa regelt het zelf met een eigen pad. Niet geplaveid, niet goedgekeurd na adviesrapporten door een gemeenteraad. Nee, aan dit pad, dat de voorkeur heeft van een massa, komt geen euro belasting te pas. Snel bij B komen, heeft voorkeur boven een doordacht aangelegd pad.

We weten dat ons brein gaat voor snel genieten als het even kan. Overzien wat de nadelen zijn is lastiger en helemaal als die nadelen pas op een veel later tijdstip worden verwacht dan het genot. De overheid legt een aardige structuur van gezondheidszorg neer, we kunnen heel gezond leven en velen vreten zich vol met troep omdat vet en suiker nou eenmaal snel een fijn gevoel opleveren. De overheid legt een structuur voor onderwijs neer, we kunnen zat kennis opdoen om de wereld te verbeteren, maar leerlingen en studenten willen ook een hoop bijverdienen om op vakantie te kunnen, uit te gaan en mooie telefoons te kunnen kopen. We kunnen op eenvoudige wijze het leven ‘veraangenamen’ door steeds meer spullen te kopen terwijl de grondstoffen ervoor op den duur gewoon op zijn. We kunnen kleren kopen maar de katoenboer wordt niet ouder dan 40 jaar door het gif dat hij gebruikt want we willen veel voor weinig. Olifantenpaadjes. Door een massa gemaakt.

Nu kon Maarten ’t Hart, die overigens alleen het voorwoord schreef, het boek is van Jan-Dirk van der Burg, niet aangeven wat de oorzaak was van de vorm van de paadjes. Elk paadje begint recht en buigt op een zeker punt af. De massa wil niet het gebaande pad, de massa wil ook geen recht pad. Een pad dat via een aangename route het doel bereikt. Het doel dat gekozen wordt door de eerste paar olifanten. Misschien onbewust.

Er bestaat een Engelse variant op het begrip: desire path, een ‘wenspaadje’. Kijk, dat geeft mogelijkheden. We kunnen, moeten zelfs op z’n tijd, eens goed overwegen waar we uit gaan komen met onze manier van leven en welke schade dat olifantenpad achterlaat. Willen we dat echt?

We kunnen kennelijk best buiten gebaande paden. De zon levert waanzinnig veel energie. Gratis en continu. Los van leveranciers kunnen we dat opvangen en onze eigen stroom en warmwater regelen met zonnecellen en -collectoren. De aarde geeft warmte. Met je eigen warmtepomp, indien mogelijk natuurlijk, gooien we de energieleveranciers zomaar van hun voetstuk. Kennis verspreiden, gratis, via internet in plaats van via dure boeken, maakt kennis voor veel meer mensen ineens toegankelijk. Kennis is zo wie zo iets dat je niet voor jezelf of een beperkte groep mag houden. Die MOET je delen. Zonder beperkingen. Kortom, verzin zelf je eigen olifantenpaadjes. En begin, de rest volgt als de route en het doel aangenaam zijn. Neem de verantwoordelijkheid die je hebt: wees een olifant op een wenspaadje.

Eén gedachte over “Olifantenpaadjes”

  1. Via zoeken naar kennis delen op Google bij deze column gekomen. Heel inspirerend! Op naar vele wenspaadjes want bruikbare kennis en ervaring heeft iedereen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *