Mensen verbeteren

Zou de wielrenner niet stiekem blij zijn als ADHD geconstateerd zou worden? Met doping kan een wielrenner winnen, maar het mag niet. Een ADHD’er mag ritalin. In het ene geval is het een medicijn, in het andere geval een prestatieverbeteraar. Waarom accepteren we het één wel, en het ander niet. Zelfde persoon, zelfde middel.

Techniek ontwikkelt zich zo ver in de nabije toekomst dat we dingen kunnen gaan manipuleren die we misschien eigenlijk niet willen, of misschien ook wel….het gaat ongeremd verder, de ethiek hobbelt er achteraan.

NBIC Bang

In navolging van de big bang waarbij alles ontstond zonder ingrijpen van mensen, kan de nbic bang gezien worden als grote ontwikkeling waarbij de mens het heft in handen neemt. De eerste vier letters komen van de technologieën die voor grote veranderingen gaan zorgen: nanotechnologie (atomen), biotechnologie (genetische modificatie), IT (bits) en cognitieve technologie (neuronen). Tussen haakjes is nu ook de bijpassende ‘bang’ verklaard.

Met het combineren van deze vier technieken kunnen we mensen ingrijpend veranderen. Het boekje Van beterschap naar mensverbetering maakt duidelijk dat het de hoogste tijd is na te gaan denken over de grenzen hiervan. Wetenschap leidt tot techniek en snappen is sleutelen, zo wordt gesteld. Door genen te wijzigen, kunnen we nageslacht aanpassen. Mensverbetering. Human enhancement. Beetje ver weg? Met ritalin kunnen we stemmingen beïnvloeden. Als we genetica werkelijk gaan gebruiken, kunnen we de persoonlijkheid van een toekomstig kind gaan samenstellen. De vraag is niet of de mogelijkheden er ooit komen, de vraag is hoe we er mee om willen gaan.

De  topwielrenner traint, eet en slaapt verstandig om het lichaam in goede staat te krijgen. Technisch wordt van alles aangepast: de fiets, de kleding, zelfs de helm. Waar ligt de grens tussen deze wielrenner en de fiets? Geef alle middelen vrij, elke deelnemer mag zich preparen zoals hij het beste acht. Alle aanstaande ouders mogen kiezen welke eigenschappen zij het liefste zien in hun kind. Alle aanstaande ouders kunnen in elk geval voorkomen dat hun kind met een afwijking wordt geboren. Nee, praktischer nog, alle aanstaande ouders zijn aan hun toekomstig kind verplicht te voorkomen dat het met een afwijking geboren wordt. Toch?

De grens van wat we toelaatbaar vinden zal gaandeweg opschuiven. Maar ook de vraag wie verantwoordelijk is voor de gevolgen van de manipulaties moet worden beantwoord. Iemand krijgt, om de gevolgen van de depressie te verlichten, hersenstimulatie. Het doel wordt bereikt, echter als bijeffect overschrijdt hij ineens alle fatsoensnormen. Is de arts verantwoordelijk? De patiënt?

Bij gezond worden hopen we op maximale herstelkansen door techniek. Dat is geen toekomstmuziek, dat is nu. Maar alle verbeteringsmogelijkheden hebben ook een keerzijde. Mensen die zichzelf continue willen verbeteren, omdat het kan, zijn nooit meer tevreden met wie ze op het moment zijn. Zoals in het boek een hersenwetenschapper verklaart: “een perfect geheugen lijkt ideaal, maar vergeten is ook functioneel”. Welke mate van imperfectie vinden we acceptabel? Welke mate van origineel mens-zijn staan we onszelf en elkaar in de toekomst toe?

Eén gedachte over “Mensen verbeteren”

  1. Er is geen grens die wij kunnen bepalen. Wat kan zal gaan gebeuren want er is niemand die omnipotente invloed heeft op de richting die wetenschappers en techneuten gaan nemen.

    Momenteel zijn we op weg naar “The Singularity”, de synthese van mens en machine, die voor de volgende stappen in de evolutie gaat zorgen – die overigens niet meer biologisch zal zijn. De hegemonie van de biologische menselijke intelligentie zal aan het einde van deze eeuw voorbij zijn.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *