Vakantiebestemming Griekenland is financieel nog niet opgelost, vakantiekoploper Frankrijk gaat wankelen en nu staat een andere populaire bestemming in een afgrond te staren.
In tegenstelling tot sommige andere landen met financiële uitdagingen, staan de Italianen er zelf niet slecht voor. Ze hebben geen grote hypotheken en andere leningen. De belastinginkomsten zijn al jaren hoger dan de uitgaven. Dat klinkt niet slecht. De enige reden dat Italië leent is om de schulden en de oplopende rente te betalen. Die stijging wordt door de inkomsten niet bijgehouden, dus loopt de schuld steeds verder op.
Harder werken en meer verdienen zou je zeggen. En dat is nou net wat Italië niet lukt. Er wordt te weinig geïnvesteerd, de bevolking is ernstig aan het vergrijzen. Van de 57 mln. mensen zijn er 19 mln. gepensioneerd en 8 mln. ambtenaar of werkloos. De economische groei is 0,75% per jaar de afgelopen 15 jaar. De arbeidsproductiviteit neem niet meer toe. De economie kan dus niet meer groeien, de renteschuld doet dat wel. Da’s lastig, zeker voor Europa omdat de Italiaanse economie groter is dan de Griekse. En zo heeft ieder land zijn eigen problemen.
‘Europa’ verwacht bezuinigingen en belastingverhogingen. Hierin zitten direct risico’s: met meer werklozen stijgen de uitgaven nog meer en dalen de belastinginkomsten juist. Reden waarom ook in Nederland bezuinigen wordt ontraden door verschillende economen. Toch lijken de eisen van ‘Europa’ juist in die richting te gaan.
De Europese is de grootste economie van de wereld. Onze welvaart kan alleen maar dalen. Twee-en-een-half-miljard Chinezen en Indiërs zien hun welvaart stijgen. We putten straks met veel meer mensen uit dezelfde bronnen. Je zou haast denken: laten we de krachten gebundeld houden om op termijn een vrije val van onze welvaart te voorkomen.
Europeanen lijken zich helemaal niet fijn te voelen bij de Euro. Waarschijnlijk vooral gebaseerd op onderbuikgevoel naar aanleiding van wat zorgwekkende berichten want welke kiezer weet nu exact hoe het zit? Politici, zo hoorde ik deze week, richten zich vooral op de kiezers van de komende verkiezingen en niet op degene door wie ze gekozen zijn. Alles en iedereen gestuurd door onderbuikgevoel. Wie kan opstaan en verder kijken dan dat? Ik zou haast zeggen: iemand met verstand van economie. Zonder last of ruggespraak en zonder een niet-begrijpende kiezer hijgend in de nek. Maar zoveel macht geven we niet uit handen. Nee, dan liever met z’n allen ten onder. Hebben we het in elk geval zelf gedaan.
Orange Babies
