Van aanrechtrecht naar topplicht

Een tegenbericht. N.a.v. een stuk in de Volkskrant over het falen van het feminisme, trof ik op een alleraardigst blog een instemmend stuk. De conclusie uit beide: de vrouwenemancipatie blijft steken op een teleurstellend niveau. En die conclusie klinkt ondertussen als een hele oude plaat. Saai ook. En irriterend: het bedreigt mijn vrijheid namelijk. Het criterium van deze mensen is het behalen van de economische top. Alles uitgedrukt in euro’s en macht. Dat doen vrouwen in mindere mate dan mannen en dus voila: we zijn mislukt. Nou, dat zullen we nog wel eens zien.

Er is geen probleem

‘Gebrek aan topvrouwen is geen thema dat leeft’. ‘Urgentie wordt niet gevoeld’. ‘Tot die tijd blijft het een terugkerende dag met activiteiten voor een kleine club geïnteresseerden.’ Citaten uit het VK-artikel die zonder twijfel duidelijk maken dat het slechts om een kleine groep gaat die een probleem ziet. Is de rest van Nederland dan ziende blind, dom of lui? Ik betwijfel het. We hebben hier het punt bereikt waarop iedereen, man of vrouw, zelf kan bepalen hoe hij zijn leven inricht. Daarin maken mensen nou eenmaal verschillende keuzes. Dat dit nu kan, was het doel. Het is te hopen dat vrouwen, en ook mannen, op de hele wereld dit doel binnenkort bereiken.

De arbeidsparticipatie van vrouwen in Nederland is binnen Europa één van de hoogste. Ook het verschil in participatie tussen mannen en vrouwen is binnen Europa één van de kleinste. Inderdaad, we werken, mannen en vrouwen, iets minder dan het gemiddelde aantal uren per week maar onze arbeidsproductiviteit is daarentegen weer het hoogst! Er blijft in dit kikkerland kennelijk voldoende tijd over om van het leven te genieten. Volgens mij hebben we het dik voor mekaar hier.

Mogelijkheden zijn geslachtsonafhankelijk

De eerste golf  dames die zich inzette voor gelijke rechten voor mannen en vrouwen richtte zich met name op het gelijktrekken van de wet. Dit heeft tot ver in de vorige eeuw geduurd. De tweede golf zette aan tot een meer gelijkwaardige maatschappelijke positie en mogelijkheden voor economische zelfstandigheid. Wetten zijn aangepast, gelijkgerechtigheid wordt zelfs op Europees niveau gecontroleerd. Formeel zijn de zaken op orde. Ondanks het feit dat de mogelijkheden geen grond meer bieden voor achterstand, zitten er meer mannen dan vrouwen op topposities. Juist omdat we kunnen kiezen.

Momenteel zit de ontwikkeling dus alleen nog tussen de oren. Tuurlijk, er is nog wat finetuning mogelijk. Een directiefunctie kan bijvoorbeeld prima in duobaan. Beter zelfs: twee voor de prijs van één. Goede voorbeelden doen goed volgen.

Er is geen glazen plafond

Het noemen van vier dooddoeners, in het VK-stuk, maar deze verder helemaal niet onderbouwen, is op zich een dooddoener. Vooral de tweede, vrouwen willen niet hogerop, is denk ik gewoon waar. Een vrouw die dezelfde prioriteiten stelt als een man met dezelfde ambities, kan dezelfde top bereiken. Zie de foto van de dame naast het artikel. Het is maar welke top je zoekt.

Marike Stellinga heeft grondig uitgezocht hoe het zit met dit glazen plafond. Haar conclusie: het is er niet. Vrouwen willen gewoon niet massaal die top bereiken die mannen willen.

Ik had gehoopt dat met de vrouwenemancipatie was bereikt dat ik mijn leven zelf zou mogen inrichten, maar het slaat nu door. Stellinga: “Je gaat dan jouw norm opleggen aan de samenleving zonder dat je je terdege afvraagt of dat iets is wat de vrije samenleving wil. De groep vrouwen die de top wil bereiken is heel klein in Nederland. Logischerwijs niet boven de 25 procent omdat een kwart van de vrouwen voltijd werkt. Waarschijnlijk is die groep nog veel kleiner. Er komt namelijk steeds meer bewijs dat het grootste gedeelte van deze groep niet verder wil groeien dan het middenmanagement.”

Voor je het weet vallen we van het aanrechtrecht in een economische topplicht.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *