Met de duurzame handen in het haar

Door Karin Hut

Een mailtje van Marjoke, of ik iets zou kunnen schrijven over duurzaamheid…er wordt gelijk een gedachtenwolk geactiveerd, waarin talrijke miniwolkjes die een connectie hebben met duurzaamheid om een plek vechten.

Duurzaamheid, ja, dat is iets waar ik wel mee bezig ben, dat klopt. Maar ga ik dan iets schrijven over duurzaamheid in relatie met de ontwikkeling van een megahaven bij het idyllische eiland Lamu in Kenya, bekostigd door de Chinezen, waarbij er een enorme natuurgebied bedreigd wordt en inwoners hun natuurlijke habitat zien verdwijnen? En waar de ontwikkelaars duurzaam ontwikkelen zien als iets elitairs, voor rijke westerlingen die zich geen zorgen hoeven te maken over banen, werk, voeding, gezondheidszorg, onderwijs en wegen?

Of toch over duurzaamheid in relatie tot voeding, minder vlees, seizoensgebonden groenten en het gevecht tegen de Unilevers en Knorrs? En over alle onuitspreekbare, niet herleidbare substanties die in ons voedsel gestopt worden om iets wat geen smaak heeft, eetbaar te maken?

Of over hoe onze kippen en varkens gehouden worden, zodat wij voor weinig bij de super iedere dag een lapje kunnen kopen om op ons bord leggen? Over dat die lapjes geproduceerd worden met minder respect dan voor een telefoon of een tv? En over het ruimtebeslag dat al dat potentiële vlees legt op de beschikbare landbouwgrond, niet omdat de beesten zelf zoveel ruimte innemen,  integendeel. Maar omdat voor hun voeding ongelooflijk grote stukken regenwoud gekapt en in gebruik genomen wordt om genetisch gemanipuleerde (dat betekent round-up resistente) sojavelden te creëren waar geen levend wezen meer te vinden is? Zelfs geen fruitvliegje?

Of over die talrijke tuinen die volgegooid worden met tegels of grind, met een olijfboom in een pot voor de schutting  om de kale grijze ruimte op te vrolijken en round-up om het opkomend groen tussen de tegels te lijf te gaan? Over de initiatieven die er hier in de stad zijn om mensen aan te zetten hun eigen groente of fruit in hun eigen tuin te telen? Of over groen in de school (en op het balkon….)? Groene daktuinen? Jaaaaaa? Bij ons op school? Met subsidie?

Of toch over duurzame voeding op school? Een kantine die duurzame, biologische en eerlijk geproduceerde producten verkoopt, die ook nog gezond zijn voor de mensen die ze willen kopen. Producten zonder zoetstoffen, zonder onuitspreekbare ingrediënten waarvan mijn oma met geen mogelijkheid kan herleiden wat dat nu voor eten is, eigenlijk… En ik ook niet. Ik heb een boekje waarin veel van de toevoegingen in eten op te zoeken zijn (“wat zit er in uw eten” van Corinne Couget). Er staat achter wat het is. Zelfs dan begrijp ik het vaak niet, maar er wordt wel bijgeschreven of de onuitspreekbare toevoeging gezond dan wel schadelijk voor de gezondheid is. Het zal je niet verbazen dat het laatste meestal het geval is.  Een tijdje geleden probeerde ik in onze kantine iets te vinden zonder toevoegingen, de appels en bananen waren op. Behalve karnemelk en melk was er niet veel te vinden. Is daar een slag te slaan?

Goed, jullie begrijpen het. Ik heb toch geen keuze kunnen maken…maar wil wel hier een voorzetje geven voor meer duurzame producten in onze kantine en meer groen binnen en buiten onze school!

2 gedachten over “Met de duurzame handen in het haar”

  1. Etiketten lezend van wat kunnen drinken en/of eten blijkt dat bijna overal suiker en suikervervangers wordt toegevoegd.
    Voor kinderen smaakt alles lekker met een schep suiker toegevoegd. Voor volwassenen wordt alleen ook alles verzoet.

    Bitter, want ik houd juist ook van bittere en zure smaken.

    Bezorgde groet,

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *