Keuzes keuzes

Onlangs viel de stempas in de brievenbus. Nog nooit heb ik zo sterk niet geweten wat ik moet kiezen. ‘Moet’ ja.

Er is veel aan te merken aan een democratisch systeem – niet in de laatste plaats vereist het kiezers die de gevolgen van hun keuze enigszins kunnen overdenken – maar een betere optie heb ik nog niet voorbij zien komen.

Afijn, de keuze dus. De grove indeling ‘links/rechts’ is mij helder. Hoewel de uitzonderingen bijna de regel zijn geworden, is de indeling nog prima bruikbaar om een mening te vormen over wat de verantwoordelijkheid van de overheid en welke die van burgers is. Daar heb ik wel ideeën over. Maar nu een bijpassende partij. Rechts valt af en confessioneel[1] ook. Gelukkig zijn er waanzinnig veel stemwijzers. We hebben inmiddels veel opties: jongerenstemwijzer, wereldstemwijzer, groene stemwijzer, homostemwijzer, ouderenstemwijzer, dierenstemwijzer en zelfs een stomwijzer. Iedereen zijn eigen stemwijzer en iedereen zijn individuele partij. Het grote bezwaar van stemwijzers vind ik dat je in feite op basis van een paar simpele stellingen die heel dicht bij staan, bepaalt hoe onze (welvaarts)positie voor de komende decennia eruit gaat zien. Dat kan niet. Het verbaast mij dus niet dat veel mensen na de verkiezingen teleurgesteld zijn. Politiek bedrijven, wat je als kiezer doet, kan niet in 10 minuutjes en is al helemaal geen individueel maatwerk.

Willem Post vergeleek onze met de Amerikaanse verkiezingen. Die lui zijn zichtbaar. Je hoort ze in de media, grote teams zijn heel actief in de sociale media en ze houden toespraken voor uitzinnig, eigen, publiek. En hier? Er was een debat eergisteren maar de krant verslaat wie afwezig is, waarom, waarop men had kunnen reageren en waarom dat niet is gebeurd. Over de inhoud geen woord! Eerder deze zomer spraken politici mensen individueel aan op markten. “Gaat u op mij stemmen? Nee? Nou, ik geef u toch een roos. Misschien bedenkt u zich nog”. Waarom nou niet eens iets groots? Sta daar voor een massaal publiek, speech of je leven ervan afhangt en straal uit dat je de hele wereld gaat redden!

Het wordt me duidelijk: niet alleen mis ik grote visies, ik mis ook vertrouwen in de mensen die het beleid moeten vormgeven. Ze staan er niet. Alhoewel…

Eentje begint me steeds meer te bevallen. Die staat er wel. Al een paar jaar. Houdt vast aan principes die ik belangrijk vind en die we in de toekomst allemaal belangrijk gaan vinden. Het principe van een niet-groeiende economie krijgt wereldwijd steeds meer steun. Het gegeven van de beperkte hoeveelheid grondstoffen vereist een visie op een fatsoenlijke mondiale verdeling daarvan. Geld is niet het doel maar het middel. Maatregelen met het belang van de zwaksten en economische ontwikkeling op duurzame terreinen als uitgangspunt. Eigenlijk alles waarvan ik het afgelopen jaar steeds meer overtuigd ben geraakt en hier heb beschreven.

Herman Wijffels gooide vorige week een balletje op over een ander stelsel van vertegenwoordiging. Lijkt me heerlijk om eens over na te denken. Maar tot die tijd heb ik mijn voorlopige keuze gemaakt.



[1] Waar is de Moslimpartij? Zie je, het kan wel.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *