Wereldburger

Soms kijk ik met jaloezie naar de activiteiten van onze dochters en hun schoolgenoten. “Kinderen in Afrika kunnen niet naar de tandarts en dan rotten hun tanden eruit en dan gaan ze dood”, aldus de middelste. Zelf gaat ze niet graag maar kinderen in Afrika hebben hulp  nodig en daar is ze gevoelig voor. Dus was er afgelopen schooljaar een ‘goede doelenavond’. Van eigen creaties en zelfgeknutselde baksels was de opbrengst geheel voor die kinderen die een tandarts ontberen.

Hoe anders is dat bij de leeftijdsgroep die ik in de klas heb. Zeker, er zijn er ook bij die gevoelig zijn voor leed van iemand ver weg, die zich daar zorgen over maken en er best wat voor over hebben om dat te veranderen. Maar velen gaan toch uit van het principe dat iedereen recht heeft op zijn eigen problemen. In de lessen maatschappijleer geven we een beeld van hoe de omgeving is en wat ieders eigen rol of bijdrage is en kan zijn. En toch, je komt er moeilijk doorheen. “Wat nou hele slechte arbeidsomstandigheden? Ik wil een i-phone en het is niet mijn schuld dat ze daar in China de zaken niet goed regelen.” Natuurrampen, politieke onrust? Hun probleem. Ook als men zich eenmaal volwassen noemt, blijkt het lastig dat stuk hersens actief te krijgen dat iets verder kijkt dan het hier, nu en ik.

Samsam en NCDO hebben de oorzaak bij pubers onderzocht. Met de jaren krijgen kinderen meer inzicht in wat er speelt. En dat is veel negatiefs. Ten tweede is een puber nou eenmaal van nature ‘ik en hier’. Dat hoort bij z’n hersenontwikkeling.

Dat een puber niet al het leed van de wereld op zich neemt, is vergeven. Maar daarna nog steeds beperkt zijn tot ‘ik en hier’ is een teken van onvolwassen hersens.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *