Het immigratietaboe (10 wetenschappers over de feiten)

Het immigratietaboeWie is die immigrant, waarom is het taboe, wie zijn die wetenschappers en over welke feiten hebben we het precies. Een en al scespsis. Ik wil de multicultisamenleving niet zien als taboe en ben bang dat ik door dit boek van Joost Niemöller met feiten geconfronteerd ga worden waar ik eigenlijk niets tegenin te brengen heb terwijl ik dat wel zou willen. En dus is het goed om nu en dan uit die comfortzone te stappen.

Gekleurd

Zoals de titel doet vermoeden: het boek is gekleurd. Het poogt onder de aandacht te brengen wat kennelijk niet gezegd hoort te worden, namelijk dat immigratie meer kwaad dan goed heeft gedaan. Beleidsmakers en wetenschappers willen politiek correct zijn, desnoods tegen beter weten in. Niemöller onderbouwt deze stelling door een aantal wetenschappers aan te halen wier onderzoek nadelige resultaten voor immigranten heeft opgeleverd en daarom is tegengewerkt.

Verklaring

De Amerikaanse politicoloog Putnam stelt in zijn boek Bowling alone (2000) dat als het vertrouwen onderling groot is, de schoolprestaties stijgen, evenals de welvaart, de gezondheid etc. Het vertrouwen onder mensen in de leefomgeving neemt af naar mate de etniciteit diverser wordt. De Nederlandse socioloog Koopmans is het met hem eens. Door taalbarrières of andere gewoontes ontstaat twijfel en dat schaadt het onderlinge vertrouwen. De wil om collectieve voorzieningen in stand te houden neemt af en er is minder schroom om sociale voorzieningen te misbruiken. Gevolg: anomie. Deze aangehaalde wetenschapper verklaart eindelijk – we zijn bijna aan het eind van het boek – de moeizame integratie en acceptatie van medelanders met een andere cultuur.

Conclusie

Het laatste deel van het boek toont wat mij betreft aan dat de benadering op etniciteit als oplossing kansloos is.

De vaker geciteerde Borjas (Heaven’s door, 2001), een Amerikaanse immigratie-econoom stelt: etniciteit is de oplossing. Immigratiebeleid is kiezen voor de juiste etnische mix. Maar op etniciteit selecteren is niet geaccepteerd.

Huntington (Clash of civilizations, 1995), Amerikaans politicoloog, probeert het daarom over een andere boeg te gooien en beschrijft de VS als cultureel-religieuze eenheid, voornamelijk Engels protestants. Nog los van het feit dat tegen dit artikel heel veel en degelijke kritiek geuit is, lost ook deze benadering de aangekaarte problemen niet op. De Amerikaanse cultuur wordt steeds meer vermengd met andere culturen. Is de oplossing dat er een minimumpercentage protestanten moet zijn in de VS dan wel acceptabel?

Tot slot wordt de Duitse politicus Sarrazin (Deutschland schafft sich ab, 2010) opgeworpen. Niemöller concludeert n.a.v. dit boek dat identiteit alleen nog voor individuen geldt. Dit is wel een heel nette conclusie, die in het verlengde ligt van Putnam. Wat ik zelf kan vinden over dat boek geeft mij de indruk dat het net als Het immigratietaboe een hoop gegevens over opleidings- en criminaliteitscijfers bevat die in het nadeel van de immigrant worden gepresenteerd maar tegelijkertijd niets bijdragen aan een oplossing.

Nasmaak

Aan het boek blijft een nasmaak kleven. De negatieve kanten zijn veel te eenzijdig belicht en regelmatig slecht onderbouwd. Negatief mag best indien terecht, maar dit gaat te ver. Over onderwijs bijvoorbeeld wordt op verschillende plekken het verband aangehaald tussen niet Westers etnische achtergrond en lagere schoolprestaties. Desgevraagd wil een van de geraadpleegde wetenschappers (Dronkers) wel laten weten dat het belang van ethische verschillen in schoolprestaties ook niet overdreven moet worden. Op de eerste drie plekken noemt hij het opleidingsniveau van de ouders, dan een tijdje niets en dan pas wat andere factoren waaronder dus die etnische achtergrond. Criminaliteitscijfers, om nog maar een voorbeeld te noemen, worden op verschillende plekken aangetoond met cijfers van verdachten. Veroordelingen staan er niet bij en dat is toch een groot verschil.

Is het taboe terecht?

Nee, bepleit het boek. Feiten zijn feiten. Ja, bepleit ik, op deze  manier wel. Een maatschappij is zoals hij is op dat moment. WRR-lid Pauline Meurs (geen voorzitter zoals foutief in het boek wordt vermeld) ziet naar aanleiding van het rapport Identificatie met Nederland (2007) verandering als belangrijkste kenmerk van de Nederlandse cultuur. “De Raad kiest voor een toekomstgericht perspectief dat rekening houdt met het dynamische karakter van identiteit.” Op deze reactie, gepubliceerd in NRC Handelsblad, reageert Niemöller: “Dat is dus net zo iets als constructie van diversiteit. Met andere woorden: het is dus ook een doelstelling voor bevolkingspolitiek, waarbij een ideaal van bovenaf wordt opgelegd.” Ik begrijp na dit boek dat hij die diversiteit niet wil en het WRR-rapport helpt hem niet. Maar zijn hele boek heeft geen enkele constructieve stap vooruit gesuggereerd. Natuurlijk moeten we de feiten onder ogen zien om er vervolgens mee aan de slag te kunnen. Maar daaraan ontbreekt het in dit boek, het rapport Identificatie met Nederland is een stuk interessanter. En dus is de belangrijkste vraag die overblijft: waarom dit boek?

Eén gedachte over “Het immigratietaboe (10 wetenschappers over de feiten)”

  1. Het zal allemaal ongetwijfeld heel erg waar zijn, die feiten, maar een ander feit is ook dat we hier in Europa aardig snel dichter bij het minimum aantal mensen gaan komen waarmee we de samenleving (lees economie) nog kunnen dragen.

    In tegenstelling tot vrij verkeer van goederen bestaat er hier en ook in de V.S. een stringente beperking ten aanzien van het verkeer van arbeid. Het fort Europa is nauwelijks toegankelijk voor niet-Europeanen. Dat gooit een aardige stok in de spaken van elke gangbare economische theorie, die uitgaan van vrij verkeer van goederen én arbeid (= mensen).

    Door de geschiedenis heen zijn migranten altijd de beste overlevers geweest, die ondernemend en flexibel zijn. Precies wat je in een economie wilt hebben. De deuren sluiten voor deze influx getuigt niet van veel intelligentie. We hebben hier juist de mensen nodig die hier heen willen komen. Momenteel is het China dat door haar soepele immigratiewetgeving bijvoorbeeld alle Afrikaanse arbeid opzuigt en zo haar toekomst – waarin meer arbeidskrachten nodig zijn – veilig stelt. Dat doen wij niet. Dat doen de V.S. niet. En wij hebben straks dus gewoon het nakijken, terwijl onze economie langzaam maar zeker instort…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *