Allemaal de boom in

Twintig jaar geleden stond in een didactiekboek een plaatje van een vogel, een olifant, een vis in een kom, een aap en een zeehond met de tekst: ‘om eerlijk te kunnen selecteren krijgen jullie allemaal dezelfde opdracht: klim in de boom’. Ik pleit ervoor dit plaatje niet meer te gebruiken. Het wil inzichtelijk maken dat we niet van elk individu hetzelfde kunnen vragen in het onderwijs. We differentiëren naar richting en niveau, maar dit plaatje gaat verder: differentiëren in de klas. Dat heeft inmiddels geleid tot formalisering van afwijkingen en het verlagen van de verwachtingen. Heb je een vastgestelde afwijking van het normale – dyslexie, dyscalculie, ADHD etc. – dan leggen we de lat waar nodig wat lager.

De maatschappij is ingewikkeld geworden. Voor veel mensen zelfs te ingewikkeld. Veel werk is voor hoogopgeleiden, belasting aangeven moet digitaal, voor controle op rekeningen moet je kunnen rekenen, om je bankrekening te checken moet je kunnen schatten en om bezwaar te maken moet je de weg kunnen vinden en heel goed kunnen schrijven.

Die boom moet dus beklommen kunnen worden door iedereen. De lat lager leggen omdat een individu nauwelijks in staat kan worden geacht hem te beklimmen, beperkt de rest van zijn leven zijn functioneren. Het maakt iemand voor altijd heel kwetsbaar en afhankelijk. Die boom staat er en we moeten zorgen dat iedereen leert erin te komen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *