Rembrandt?

Laatst zei iemand mij: “Het is heel bon ton te zeggen dat je slecht bent in wiskunde maar het is onacceptabel om te vragen Rembrandt? Welk muziekstuk heeft die geschreven?” Grappig in een tijd waarin rekenen en taal maatschappijleer, biologie en kunst verdringen op school.

Zelfreflectie, bezinning, fantasie en dromen, kortom alles wat zich in je diepste gedachten afspeelt, wordt getriggerd door mooie beelden. Hersens moeten getraind worden net als spieren. Je gedachten ordenen, vereist dus training. Nadenken, visie ontwikkelen, het lukt veel beter bij regelmatig contact met schoonheid. Zijn dit nu eigenlijk niet eigenschappen waar we werkelijk behoefte aan hebben?

Nu wil het geval dat er recent onderzoek* is gepubliceerd over schoonheidsbeleving. Lang leve de functionele MRI die schoonheidsbeleving zichtbaar maakt in breinen. En wat blijkt? Mensen verschillen meetbaar van smaak. Dat wil zeggen, het hangt er een beetje van af wat ze te zien krijgen. Bij producten door de mens geproduceerd, architectuur, kunst en design is de schoonheidsbeleving individueel verschillend. Je moet er veel van zien, om te ervaren wat in jouw smaak valt. Bij de natuur ligt dat anders: iedereen vindt dezelfde natuurafbeeldingen meetbaar mooi.

Als we de kenniseconomie nou toch opnieuw inrichten, zullen we kunst en natuur dan gewoon heel hoog op de roosters zetten? Beide zijn gewoon heel goed voor hersens. En dat is weer goed voor ons allemaal.

 

* Vessel, E.A., Starr, G.G., Rubin, N. (submitted). Art reaches within: aesthetic experience, the self and the default-mode network.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *