Beste mevrouw Bussemaker

postzegelBeste mevrouw Bussemaker,

U heeft weer geld gevonden binnen ons onderwijsbudget dat u niet bestemt voor het directe onderwijs maar inzet voor een campagne tegen docenten en opleidingen in het mbo want “ouders moeten hun kinderen weer met een gerust hart op het mbo kunnen doen”, citeert Nu.nl u.

Ik zou mij de risee van de maatschappij moeten voelen. Ik ben namelijk zo’n MBO-docent die niet wetenschappelijk afgestudeerd is, blijft hangen op het mbo en principieel weigert zich te registreren in een lerarenregister. De plaat beton voor mijn hoofd wordt almaar dikker teneinde uw missie, de leraar op het mbo en het mbo zelf van een negatief imago te voorzien, buiten te kunnen sluiten.

Voor mij zit een klas jonge mbo’ers. Een drukke groep jongeren die weten wat ze nu willen. Een goede smartphone en WiFi, voldoende tijd om geld te verdienen en school. Yolo is hun credo. Hun toekomstbeeld is dat de maatschappij ze ontvangt met een startsalaris dat gelijk is aan mijn huidige en inspeelt op hun behoeften. Stages zijn voor velen een eyeopener en de bijbaan de eerste keer dat wordt ervaren dat zij zich volledig moeten voegen naar regels en eisen van anderen. Een goede ervaring en voor sommigen ook het moment om af te haken. Dat ligt niet aan de docent. Op het moment dat iemand het op geen enkele stageplek redt of steevast wordt afgewezen bij sollicitaties, hebben de docenten alles al gedaan wat in hun macht ligt om iemand wel succesvol af te leveren. Dat is de bijdrage die ons werk in het onderwijs mooi maakt, jonge mensen begeleiden op eigen benen te leren staan.

Voor mij zit ook een groep waarvan een groot deel nog helemaal niet weet wat het wil gaan doen ‘hierna’. Dat is logisch, de gemiddelde leeftijd in deze klas is 17. Voor mij zit wel een groep die zich ontwikkelt door op mbo-niveau kennis en ervaring op te doen. Ook daarin denken mijn collega’s en ik mee. Wij zien die onzekerheid over de opleiding namelijk niet als ‘foute studiekeuze’ maar als stap vooruit, zij het in een nog onbepaalde richting.

Mijn les wordt gegeven door een stagiair van de lerarenopleiding. Enthousiast werkt hij hard aan zijn portfolio voor zijn tweedegraads bevoegdheid maatschappijleer. Hij heeft de afgelopen maanden veel geleerd door ervaren, reflecteren en verbeteren. Hij is straks de zoveelste hoogopgeleide die op zijn werkrooster afleest hoe laat hij mag plassen die dag want als het aan de beleidsmakers ligt, is het ophokken van klassen en docenten zijn voorland. Voor inspectie handig, iedereen komt dan altijd aan voldoende uren op school. Aan de inhoud werken wij docenten naar eer en geweten, ook als de omstandigheden en de teneur verslechteren.

Beste mevrouw Bussemaker, het spijt mij te moeten melden dat ik nog lang niet van plan ben te stoppen. Ik geniet enorm van de dynamiek op school en de jongeren voor wie de toekomst nog helemaal open ligt. Door de omgang met ze word ik nog immer didactisch vaardiger, door hun vragen houd ik mijn kennisgebieden op aangename wijze noodgedwongen op peil. Wat wij met elkaar afleveren is topwerk.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *