De vlag hangt halfstok

De vlag hangt halfstok. Nationale rouw. Bijna een week is het mij niet gelukt deze Nederlandse slachtoffers los te zien van alle slachtoffers van zinloze acties. Ik ken niemand in het bewuste vliegtuig en ook niemand die daar een bekende heeft, voor zover ik weet. Dat maakt ongetwijfeld het verschil. Evenzo ken ik de Oekraïners niet die bij de strijd daar omkomen zonder eraan deel te nemen. Ik ken de separatisten niet die omkomen terwijl zij een strijd voeren die in hun ogen zo belangrijk is dat ze hun leven ervoor op het spel zetten. Ik ken ook de doden en hun familie in Israël en Palestina niet. Doden in Syrië, in Irak. Ik ken persoonlijk niemand die omkomt in een strijd voor ‘het goede’, wat dat ook moge zijn. En dus zoals gezegd ook geen onbedoelde slachtoffers van zo’n strijd.

Er zijn meer zinloze slachtoffers. Kinderen die sterven aan knikkebolziekte waar geen medicijn tegen is, ebola, waar geen medicijn tegen is. Er valt bij die doelgroepen weinig of geen geld te verdienen. Slachtoffers van een juist niet geleverde strijd.

De vlag hangt halfstok. Om 16.00 uur is alles 1 minuut stil. Dan komen de Nederlandse slachtoffers terug van wat een prachtige vakantie had moeten worden. Ik leef ontzettend mee met al die mensen die helemaal niet denkend aan oorlogssituaties hun familie en vrienden een fijne vakantie wensten en ze ineens niet meer levend terug zien. Onze vlag hangt er ook voor alle andere onbedoelde slachtoffers die ik niet ken. Elk leven is er één.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *