Dubbel genaaid

schoneklerenVoor wat kleding ten behoeve van de afscheidsmusical van groep 8 werd ik onlangs naar de Primark verwezen. Voor drie euro per kind haal je daar geschikte linnen schoentjes. “Primark, die ken ik alleen van het Bangladeshakkoord”, was mijn antwoord. De aanwezigen hadden geen idee. Het is er vooral goedkoop en ze hebben precies wat nodig is. Ergens anders lukte het inderdaad niet, dus op naar die zaak. En, het is er spotgoedkoop.

Compensatie

Na onder andere C&A, H&M en Zara tekende in mei 2013, een maand na de ramp in Bangladesh, ook Primark het ‘Bangladeshakkoord’ waarin ondertekenaars zich verplichten bij te dragen aan de financiering en uitvoering van brandveiligheid en de veiligheid van gebouwen waarin hun producten worden geproduceerd. Daarnaast startte onder voorzitterschap van de VN een compensatiefonds voor alle slachtoffers van die ramp. De compensatie is voor overlevenden vanwege ziektekosten en weggevallen inkomsten en voor nabestaanden van overledenen. Aan dat fonds kan iedereen bijdragen maar het ligt bij mij voor de hand dat vooral de kledingindustrie een flinke duit in de zak doet. Op dit moment is naar schatting 40 miljoen dollar nodig om deze kosten te dekken.

Bedelen

Een paar weken geleden trokken Bengalen door Europa om aan kledingbedrijven te vragen om een bijdrage. Na ruim een jaar zit er pas 17 miljoen dollar in de pot. Van goedkope kleding moet je altijd de vraag stellen wie het heeft gesubsidieerd. Dat is dan dus de maker die het voor een hongerloon heeft staan doen zodat wij het goedkoop op de kop kunnen tikken. Maar nu? Die mensen die omkwamen toen ze ons goedkope shirt stonden te naaien lieten toch een gezin achter? En die kinderen hebben dan toch al ruim een jaar geen geld meer? Die gewonden die nu niet kunnen werken en geen dokter kunnen betalen? Die zitten dus al een jaar zonder geld. Een jaar? En daarvoor moeten ze naar Europa komen om te bedelen of er alsjeblieft iets van de winst naar de gedupeerde mag. Gewoon om te leven. Het gaat om stinkend rijke kledingketens die te beroerd zijn de mensen die hun handelswaar toen produceerden, te compenseren.  Zij laten ze letterlijk van de honger omkomen. Dubbel genaaid.

De consument wil nog steeds vooral veel voor weinig. Als het moet ten koste van de levens van anderen. Die kennen we niet dus die mogen letterlijk doodvallen. Maar, ik wil heus. Alleen ik kan niet achterhalen wat wel en niet goed is geproduceerd. Er is een keurmerk voor fairtrade en biologisch maar niet voor fairlabor. Bij Primark stond zelfs niet meer in de kleding waar het is geproduceerd. Wat helpt is dat klanten wel terughoudend gaan handelen als bedrijven negatief in de media komen. Je ziet kledinghandelaren daarop anticiperen. En uit die angst, moeten de Bengalen hoop putten. Met een paar stoute schoenen kunnen we ze helpen. Of en hoeveel bedrijven storten is niet openbaar tenzij ze dat zelf willen verkondigen. Misschien een leuke vraag voor de facebookpagina’s van de grote merken, C&A, H&M, Primark, Prenatal, Coolcat, Wibra bijvoorbeeld?

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *