Makkelijk mopperen

Politici vergelijken met bankiers vind ik te ver gaan. Bij de eerste groep verwacht ik dat ze – of je het nou met de ideeën eens bent of niet – nog steeds het beste voorhebben met onze samenleving en daarvoor verantwoordelijkheid durven en willen nemen. Bij de tweede groep verwacht ik dat helemaal niet meer. Toch is hoe de afnemer, burger en klant, reageert op beide, hetzelfde: mopperen en niets doen.

In de politiek heeft een heel deel van de bevolking geen vertrouwen. Ik hoor het dagelijks in de les: “Ze hebben toch allemaal slechte ideeën dus ga ik ook niet stemmen.” Slechts 47,5% kwam opdagen bij de Provinciale Statenverkiezingen vorige week. Dat is inclusief de kiezers die moeite hebben ondernomen hun stembiljet in het stemhokje ongeldig te maken; een deel dat steeds groter wordt. Ik praat mij drie slagen in het rond om aan leerlingen duidelijk te maken dat we al een heel klantvriendelijk systeem hebben. Je hoeft niet zelf alle voorstellen van ons dagelijks bestuur te beoordelen maar je kunt het overlaten aan mensen die dat graag voor je doen. Die mag je nog zelf aanwijzen ook. Maar, alleen mopperen is nog makkelijker. Het ontslaat je van alle verantwoordelijkheid.

Dan de banken. Onlangs was bij Tegenlicht de uitzending van Joris Luyendijk ‘Dit kan niet waar zijn’ te zien. Een kijkje in het bankwezen in Londen. Vorige week kwam het nieuws dat de topbankiers in Nederland weer op weg zijn richting het salarisniveau van hun internationale vrienden. Het gaat goed met de banken dus de directie mag zich daarvoor beter gaan belonen. Huh? Goed? Vorige week was toch ook in het nieuws dat banken hun systemen voorbereiden op negatieve rente? Als er veel vermogen wordt gestald, gaat dat de klant geld kosten. Lenen kostte al geld. Gewoon klant zijn kost ook al geld. En toch gaat het beter met de bank? Kennelijk komt er meer winst maar is die niet bedoeld voor degene waar de bank het van moet hebben. De klant is niet meer de graadmeter.

“Zeg eens, ben jij naar een bank overgestapt die wel past bij je visie op wat een bank moet doen?”

Nederland zou met de bankierssalarissen internationaal behoorlijk achterblijven aldus een headhunter. Een aardig persoon uit mijn omgeving citeerde in dit verband Rutte: “Ga vooral de grens over en sneuvel daar.” Maar dat doen ze niet. Ze blijven veilig hier. Veilig ja. Want hier reageert de klant niet. Die slikt. Het boek van Luyendijk staat al weken nummer 1 op de bestsellerslijst maar hoeveel klanten zijn werkelijk vertrokken bij ING? De bank die met onze steun overeind is gehouden en waarvan nu de schuld is afbetaald de topman zijn salaris ziet stijgen van 1,27 naar 1,63 miljoen[1]. Zeg eens, ben jij naar een bank overgestapt die wel past bij je visie op wat een bank moet doen? Is zo’n gedoe he? Mopperen is makkelijker. Het ontslaat je van alle verantwoordelijkheid.

Zo wordt het nooit wat. We stemmen minder en minder, we doneren slechts onder enig gemor onze renteopbrengst aan de bankdirecteur en laten het gaan als een passief slachtoffer die het kennelijk goed genoeg heeft om zich er een heel klein beetje druk om te maken. Stemmen, wisselen van bank; er is niets revolutionairs aan en toch berusten we in ons lot. Mopperen is het makkelijkst. Neem geen verantwoordelijkheid.

[1] Dat is zijn vaste deel. Als hij goed presteert – volgens welke criteria dat ook mag zijn – kan er maximaal 20% bijkomen.

Eén gedachte over “Makkelijk mopperen”

  1. Tijdens mijn eerste verkiezingen moest ik nog stemmen.
    Toch voelde het voor mij als een eer het democratische recht te mogen uitoefenen.
    Alle verkiezingen heb ik mijn stem uitgebracht.
    Voor mijn bankzaken ben ik naar een eerlijke en duurzame bank overgestapt.

    De teleurstellingen bij verkiezingsuitslagen horen intussen bij mijn leven.
    Het ongenoegen over onbegrijpelijke bankzaken kan ik moeilijker verwerken.

    Vriendelijke groet,

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *