Zekerheid over radioactief afval: Into Eternity

67% Van de mensen in Nederland is niet bang dat een ramp als in Japan zich in Nederland voordoet, zo heeft het Sociaal Cultureel Planbureau op 16 april onderzocht i.o.v. RTL nieuws. Ik hoor daar zeker bij. Ik geloof niet dat de kans groot is dat ik meemaak dat we hier een aardbeving krijgen met een kracht van 9, gevolgd door een tsunami, zo snel gaan klimaatveranderingen nou ook weer niet. Nee, met kernenergie wil je geen risico nemen. Dat is ook niet nodig. Van het afval van kernenergie weten we zeker dat het nog 100.000 jaar radioactief blijft en dat wij op het afval dus zeer zeker geen grip hebben. We weten ook zeker dat 90% van dat afval herbruikt kan worden en ook dat dat slechts met 10% gebeurt. We weten ook zeker dat ook daarvan radioactief afval overblijft.

We weten zeker dat een stresstest voor kernreactoren geen zekerheid kan geven over risico’s die op korte termijn, pak ‘m beet, over 10.000 jaar gaan spelen. “Zekerheid over radioactief afval: Into Eternity” verder lezen

China: de betere ontwikkelingswerker? (1)

Samen met Brazilië, Rusland, India en Zuid-Afrika is China de snelstgroeiende economie ter wereld. Hoe doet China dat en wat blijft er voor het Westen over? Kishore Mahbubani schreef in 2008 De eeuw van Azië. Hierin verklaart hij de hele machtsverschuiving in de wereld, economisch en politiek. Wil je de veranderingen in de wereld op deze terreinen kunnen volgen, is dit boek een must. Hier, in 2 delen, een indruk.

Mahbubani studeerde filosofie in Singapore en Canada, werd diplomaat, ambassadeur bij de Verenigde Naties en voorzitter van de Veiligheidsraad. Momenteel is hij hoogleraar op een Universiteit in Singapore. Hij kent de praktijk dus uitstekend en bekijkt het Westen met Oosterse blik.

Door de industriële revolutie steeg de welvaart tijdens een mensenleven met 50%. In China is dat op het moment 10.000% in een mensenleven! “China: de betere ontwikkelingswerker? (1)” verder lezen

Duurzame economie = evenwicht markt en staat

Bijna elke consument keurt dierenleed af, maar het grootste aandeel ligt in de bio-industrie. Bij grote rampen worden op een avond miljoenen verzameld om slachtoffers een kans op herstel te bieden, maar we profiteren wel als het om de extreem lage lonen gaat. Kennelijk willen we een duurzame wereld maar lukt het de consument niet dat te realiseren. Nu groeit de markt voor biologische en fair tradeproducten gestaag maar staat nog steeds in geen verhouding tot wat we kennelijk willen. Waarom niet?

De (kritische) consument  wil consumeren -  meer dan strikt noodzakelijk- , is zuinig en vindt consumeren goed. Het stimuleert de economie, dat  zorgt weer voor werkgelegenheid waardoor nog meer mensen meer kunnen consumeren. Behoud van welvaart.

Het is best ingewikkeld om kritisch consument te zijn. Aanbieders van mobiele telefoons brengen het ene model na het andere op de markt om het winstpeil hoog te houden. Fijn dat de mobiel wordt geproduceerd in China. Daar zijn de lonen laag, wordt bij ziekte niet doorbetaald, sterker nog, eenmaal hersteld moet de productiemedewerker in zijn eigen tijd, tussen de giftige dampen, het achterstallige werk inhalen. De Chinees kan het zich niet veroorloven dit werk niet te doen en wij hebben tenminste voor weinig een nieuw apparaat. Dit voortraject van onze nieuwe aanwinst staat niet beschreven in de handleiding. Zelfs bij buitengewoon veel belangstelling is het ondoenlijk te achterhalen wat waar en onder welke omstandigheden gemaakt is. Voor de productie van een laptop bijvoorbeeld leveren gemiddeld 58 producenten onderdelen aan!

De kritische consument is niet vrij. “Duurzame economie = evenwicht markt en staat” verder lezen