Moeder, wanneer ga je nu eens dood

Moeder, wanneer ga je nu eens doodOp verzoek van mijn 81-jarige vader las ik dit weekend ‘Moeder, wanneer ga je nu eens dood’ van de Duitse Martina Rosenberg.

Martina keert na een aantal jaren Griekenland met haar man en dochter terug naar Duitsland. Intrekken op de bovenverdieping bij haar ouders lijkt een goede oplossing voor de huisvesting. De ouders kunnen helpen met oppassen en Martina kan voor haar ouders zorgen. En vooral dat laatste wordt nodig. Moeder wordt in de loop der jaren dement en vader hulpbehoevend. Steeds meer zorgverleners komen aan huis en uiteindelijk ook inwonen om voor de ouders te zorgen. Naarmate de ziekte van haar moeder vordert, nemen de zorgen toe.

Verraadster

Langzaam aan wordt de toestand ondraaglijk. Martina en haar man werken beiden en hun dochter gaat richting pubertijd. “Moeder, wanneer ga je nu eens dood” verder lezen

Kinderopvang? Onze zorg!

Goed, ik wist niet dat ouders hun kind fulltime naar de gesubsidieerde opvang konden brengen terwijl ze thuis zaten. Prima dat we, als het moet, daar wat op bezuinigen. Als het moet, want wellicht is het kind beter af in de opvang dan bij de ouder die het kind de hele week brengt, om welke reden dan ook. Maar met drie kinderen in de opvang, en dan heb ik er gelukkig al twee in de naschoolse opvang, zijn mijn inkomsten lager dan de uitgaven.

Geëmancipeerd of niet: het zijn meer vrouwen dan mannen die parttime werken omwille van zorg en het zijn meer vrouwen dan mannen die helemaal stoppen met werken als er kinderen komen, en daarmee dus stoppen hun kwaliteiten en talenten ten dienste van ons allemaal te stellen. “Kinderopvang? Onze zorg!” verder lezen